آرزو

خواهم درختی شوم

                     بر حیاط منزلتان

 باشد که روزی پیر شوی

                            تا عصا کنی

                                           شاخه ای از من را

رها

بر ماسه ها نوشتم

از عشق توست سرشار

دریای هستی من

این را به یاد بسپار

بر ماسه ها نوشتی

ای همزبان دیرین

این آرزوی پاکی ست

اما به باد بسپار

راز

می خواستم رازم را با تو بگویم

اما دستانت

              هیچگاه

                        هیچگاه

دانه ای را در سرزمین اعتماد نکاشت.

عزم رفتن

نمانده تاب نرفتن به شوق ماندنمان

که خواب مانده خدای به هم رساندنمان

چقدر عاشق این بام بوده ام  ولی

چه سنگها که بلندند به پراندنمان

نبود خبر از حال و روز فروردین

ولی چقدر عجولانه می تکاندنمان

مرا ببخش اگر قول هلهله دادم

که عزم فاصله جزم است به راندنمان

بعد از نیما

بعد از کوچ نیما یوشیج استاد ابتهاج غم خود را به شهریار اینگونه نوشتند:

 

 با من تنها شده یارا تو بمان

همه رفتند ازین خانه خدا را تو بمان

من بی برگ خزان دیده دگر رفتنی ام

تو همه بار و بری تازه بهارا تو بمان

داغ و درد است همه نقش و نگار دل من

بنگر این نقش به خون شسته نگارا تو بمان

زین بیابان گذری نیست سواران را لیک

دل ما خوش به فریب است غبارا تو بمان

شهریارا تو بمان بر سر این خیل یتیم

پدرا یارا اندوه گسارا تو بمان

سایه در پای تو چون موج چه خوش زار  گریست

که سر سبز تو خوش باد کنارا تو بمان

 

شهریار هم در جواب اینگونه نوشتند:

 

سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه

زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه

درس این زندگی از بهر ندانستن ماست

این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه

ما طلسمی که قضا بسته ندانیم شکست

کاسه و کوزه سر هم بشکانیم که چه

بدتر از خواستن این لطمه ی نتوانستن

هی بخوانیم و رسیدن نتوانیم که چه

کشتی که از پی غرق شدن ساخته اند

هی به جان کندن از این ورطه برانیم که چه

دور سر هلهله و هاله ی شاهین اجل

ما به سر گیجه کبوتر بپرانیم که چه

قسمت خرس و شغال است خود این باغ مویز

بی سبب غوره ی چشمی بچلانیم که چه

قاتل مرغ و خروسیم یکیمان کمتر

این همه جان گرامی بستانیم که چه

آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز

بچشیم و به عزیزان بچشانیم که چه

شهریارا دگران فاتحه از ما خوانند

ما همه از دگران فاتحه خوانیم که چه

مرگ یکبار دیدم و شیون یکبار

این قدر پای تعلل بکشانیم که چه

کلید گمشده

در دور دست ها

                    کلیدی گمشده

                                      می گریست

هنگامی که

                 بی جستجوی او

                            با زور دروازه شهر راشکستند.