پرواز

طوفانی تر از همیشه به سمتم وزیده ای

مردی شکست خورده تر از من ندیده ای

از من مخواه راحت از اینجا گذر کنم

وقتی هزار پیله به دورم تنیده ای

یادم نرفته است همان ابتدای کار

گفتی چقدر دغدغه داری . تکیده ای

ما سرنوشت مشترکی را رقم زدیم

مثل من از بهشت تو هم سیب چیده ای

حتما شگفت مانده ای از کارهای من

دیوا نه ای شبیه خودت را ندیده ای

این شعر را به چشم تو تقدیم می کنم

این دل سروده را که خودت آفرید ه ای

دیدم شبی به شکل کبوتر تو را به خواب

تا آمدم به سمت تو دیدم پریده ای

دل تنگی

غار غارتان کلاغها امانمان نمی دهند...................

آیه های سنگی شما دلی تکان نمی دهند..........

چپ که می رویم یک خطا راست می رویم صد خطا

آن صراط مستقیم را واعظان نشان نمی دهند......

کرکس پیر باز هم فکر طعمه ی تازه است............

چنگهای او به غیر خون بوی گرم نان نمی دهند...

گم شده است مرز راستی در گمان پوچ مردمان..

دست آرش کمان شکن لحظه ای کمان نمی دهند

ای تمام گربه ها که رقص می کنید به سازشان.....

در جواب خدمت شما پاره استخوان نمی دهند.....

شاعران کاغذی فقط فکر عشق و ناز و دلبرند.......

شکوه شان فقط همین که هیچ حالمان نمی دهند

تشنه مانده ایم همچنان در کویر سرد و پر دروغ.....

چشم ها و چشمه ها ولی آب و سایه بان نمی دهند

مردمان سکوت کرده اند فکر نان و نام و گندم اند....

مرغ های چاق خانگی بوی آسمان نمی دهند......

بی خیال اینکه تند می روم گذشته آب از سرم.....

سینه ام پر از سخن ولی فرصت بیان نمی دهند

نردبان

من از همان اول

     نقاشی هایم را به کسی نگفته ام

 نه این که مداد رنگی هایم آبی بلد نباشند

        نه

برایم اینطور خواب دیده اند

حالا هم

            بعد از این همه سال

                       نردبان بلد نیستم

                                گربه هم نمی دانم

                                       و گرنه

                                     این دیوار که چیزی نیست