ملاقات با دوزخیان

 

آن دم که مرا  می زده  در خاک سپارید

زیر کفنم  خمره ای  از  باده  گذارید

تا در  سفر  دوزخ  از  آن  باده بنوشم

بر  خاک  من از ساقه ی  انگور  بکارید

آن  لحظه  که با  دوزخیان  کنم  ملاقات

یک خمره  شراب  ارغوان برم به سوغات

هر قدر که در خاک ننوشیدم از آن باده ی صافی

بنشینم  و  با  دوزخیان  کنم  تلافی...............

جز ساغر و میخانه و ساقی نشناسم

بر پایه ی پیمانه و شادی ست اساسم

گر همچو همای از آتش عشق بسوزم

از آتش دوزخ  نهراسم ٬ نهراسم........................

آشفتگی

 

هر چه میخورم باده ٬هر چه میکنم مستی

آخر ای غم جانکاه می بینم در دلم هستی

این  جوانی  ما  بود  تا چه  زاید  از  پیری

این  بلندی  ما بود  خاک  بر  سر  پستی