بس که آویزان شدم از دار خویش
هم چو بغض پنجره ماندم اسیر....
درگلوی بسته ی دیوار خویش ....
سال ها جا ماندم از این روزگار.....
خواب کهفی کرده ام در غار خویش
کاش چشمانت نبیند مثل من.......
دفن خود را در دل آوار خویش............
گرچه سخت است اما شبی دل می کنم
ازخود ،این آینه آزار خویش....................
فرصتی غم مهلتی درد ،ناله هایم تیره و سرد
دم به دم دود ،لب ،سینه،حلقه حلقه وصف کینه
حلقه ی داریست هر کام، قاتل دردیست هر دام
دار اندک، غصه بسیار، لیک بس نیست چندکی دار
بعد هر یک بی وفائی، کام دیگر هر چه خواهی
مرگ مزد کام هاتان، گور جمعی باد جاتان......
آرامش را فروردینی ،کام را خدا تسکینی............
باسی شیتی من تا قیا مه ت گه ر بکه ی هیشتا که مه..
نه ک هه ر تو عا له می با بزانی شیت و سه گه ردانی توم
شیته گیان عاشقیت چه باکی له لو مه ی عا له مه.....
مشرق را همه ظلمت
هوا مسموم از دود و آهن
زمین پر از حجم خالی
هیاهوی آدمکهای دروغین
در گرگ و میش هوا
تنی خزید از جای به قصد لقمه ای نان
تنی رنجور تنی تب دار تنی بیمار
خسته از تکرار بیهوده
ولی آرام
اگر می دید زنش را بچه اش را خنده بر لب
عصر هنگام یک روز بی شرم
راه می پیمود آرام سوی منزل
دستی پر از میوه
دست دگر مجروح از کار
نیمه های راه به ناگه
خشکید قدم هایش در کویر یک حادثه
نه انگار خواب یا نه کابوس
وای زنش بود در کنار مردی
دست اندر دست هم.........
عرق خشکید بر پیشانی خدا
و باز تکرار تاریخ
بدتر از قتل هابیل
تنش لرزید میوه ها نقش زمین
وای غرورم آبرویم را
با گلوئی همه بغض در این ابهام
چه می داد باید جواب بچه اش را
تمام وجودش واژه ای گشت
آخر چرا ؟؟ آخر چرا؟؟